Dziękujemy ponownie wszystkim naszym Gościom, bo to dzięki Wam możemy się cieszyć tak wysoką pozycją rankingu w jednym z największym i najważniejszym serwisie rezerwacyjnym na Świecie. W naszym Krzywym Zakątku gościliśmy już turystów z wielu zakątków Świata. Tak, tak nie tylko z Europy, ale z wielu kontynentów i zakątków Świata. Sami jesteśmy zdziwieni, jak sławne są te nasze Bieszczady. 🙂

Wielu gości odwiedza nas ponownie oraz co roku dochodzą nowi, którzy są zadowoleni z pobytu w naszych domkach. Jest nam bardzo miło, że możecie wygodnie spędzić swój urlop w Krzywym Zakątku.

Miejsce jest naprawdę urocze. Wieś ma swój urok i klimat, dostarcza nietuzinkowych wrażeń. My doceniamy tutaj szczególnie przyrodę, która jest na wyciagnięcie ręki z każdej strony, brak skupisk domów, piękne bieszczadzkie łąki położone w otoczeniu gór. Dostęp do szlaków górskich i rowerowych. Szczególną zaletą, mało docenioną do tej pory, tego miejsca jest brak latarni we wsi. W nocy jest naprawdę ciemno, a Bieszczady są słynne z najbardziej zaciemnionych obszarów środkowo-wschodniej Europy. W nocy, szczególnie tych bezksiężycowych, niebo odsłania przed nami prawdziwe pięknie oblicze, o którym dawno zapomnieliśmy żyjąc w miastach.

Poza tym Krzywy Zakątek jest czynny przez cały rok. W każdej porze roku Bieszczady wyglądają zupełnie inaczej i dostarczają zupełnie różnorodnych wrażeń.
Przekonajcie się sami, zajrzyjcie do Krzywego Zakątka. Nie tylko w lato. Zapraszamy!

Artykuł Krzywy Zakątek – wysokie oceny na portalu Booking.com pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.

Na pierwszej stronie w stopce umieściliśmy kafel, dzięki któremu można zarezerwować online jednodniowe wycieczki w kraju i zagranicą. Na kilka z nich można wyjechać nawet bezpośrednio z Krzywego (podjeżdża autokar).

Aby się zapisać wystarczy wejść za pomocą linku na stronę i wybrać odpowiadającą Wam wycieczkę oraz dzień w terminarzu.
PŁATNOŚĆ za wycieczkę jednodniową jest dopiero w dniu wycieczki w autokarze u przewodnika.
Zaplanować wycieczkę jednodniową z biurem można siedząc wygodnie w domu. Złożenie rezerwacji na wycieczkę jednodniową jest darmowe i można ją odwołać (najpóźniej na 24h przed wycieczką).

Najbardziej ciekawe według nas to m.in.: Lwów, Traperska przygoda, wycieczki na Węgry, Wyprawa samochodami UAZ, Wodami rzeki San (Najlepszy Produkt Turystyczny Polski 2017), czy Drezynami po Bieszczadach. I wiele innych.

Zachęcamy do zapoznania się z ofertą Bieszczader.pl

Artykuł Bieszczader pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.

Opiszemy niżej trasę, jaką my przeszliśmy parę razy. Długość trasy to 20 km – łącznie tam i z powrotem. Miejsce i okolica są tak urocze, że powrót tą samą drogą nie będzie nudny. Dzięki takiemu założeniu będzie można tam podjechać samochodem, który pozostawiamy we wsi, by później wrócić do niego.

Dojazd autem

Aby dotrzeć nad urocze jeziorka Duszatyńskie musimy pojechać samochodem do Cisnej i dalej na zachód w kierunku Komańczy. Jedziemy za Cisną drogą nr 897 przez Majdan, Żubracze, dalej Wolę Michową i gdy droga zakręca dużym łukiem w lewo w kierunku Łupkowa, zaraz na początku tego łuku (za przystankiem PKS) skręcamy w prawo w drogę na Smolnik. Drogą tą dojeżdżamy do miłej wsi Smolnik nad Osławą, miejscem stacji i rozgałęzienia nieczynnej kolejki wąskotorowej relacji Rzepedź-Smolnik. We wsi znajduje się murowana cerkiew parafialna (obecnie kościół filialny) z początku XIX w.

Wyjeżdżamy dalej ze Smolnika i jadąc wzdłuż Osławy po jakiś 6 km dojeżdżamy do skrzyżowania, przy którym u ujścia potoku Mikowego do Osławy znajduje się osada Mików.

Idziemy dalej pieszo

W Mikowie najlepiej zostawić samochód, aby ruszyć dalej pieszo. Nie skręcamy w prawo, a udajemy się wąską drogą na wprost. Kierujemy się na Duszatyn.

Szlak prowadzi przez niezamieszkałe tereny. W około otaczają nas pięknie pachnące łąki i lasy. Droga wije się wzdłuż Osławy. Raz z lewej, innym razem z prawej strony biegnie trakt dawnej kolejki wąskotorowej.

W czterech miejscach drogę przecina Osława. Tutaj najlepiej jest zdjąć buty i na bosaka przejść przez strumień, który ochłodzi nas przyjemnie. Może się zdarzyć, że minie Was miejscowe auto lub auto leniwego turysty, który postanowił dojechać samochodem do samego Duszatyna. Jest to możliwe, jeżeli poziom Osławy nie jest za wysoki. Brody zostały wyłożone specjalnie betonowymi płytami, po których można przejechać samochodem osobowym. Nie polecamy tego, ponieważ ominie Was sama przyjemność wędrowania przez piękne okolice oraz wspomniana przeprawa przez cztery brody. Alternatywnie można wspiąć się na most kolejki i przejść nad Osławą suchą nogą.

Po jakiś 4 km dochodzimy do osady Duszatyn u podnóża szczytu Chryszczatej. Kiedyś była tutaj duża wieś królewska, później zniszczona w XVII w. i po ponad 100 latach znowu zasiedlona.

Przez Duszatyn przebiega czerwony szlak z Komańczy przez Chryszczatą do Cisnej – trasa A1. Trasa wiedzie przez znany masyw Wysoki Dział – nazwa pasma Wołosani – Chryszczatej. Tutaj szukamy drogowskazów na słupach, ponieważ musimy wejść na czerwony szlak, trzeba więc w pewnym momencie skręcić z drogi w prawo. Idąc szlakiem wchodzimy na teren karpackiej puszczy. Przekraczamy potok Olchowaty i zaczynamy wspinaczkę po stromej, ale wygodnej drodze prowadzącej przez las. Po około 1,5 h drogi dochodzimy do pierwszego jeziorka.

Jeziorka Duszatyńskie

Urocze jeziorka Duszatyńskie powstały naturalnie, ale stosunkowo niedawno, bo w 1907 roku. W wigilię Wielkiej Nocy tego roku fragment zbocza Chryszcatej runął nagle w dolinę. Gwałtownemu osuwaniu się całych mas skalnych towarzyszył potężny huk i silne wstrząsy, co wywołało panikę wśród mieszkańców Duszatyna. Gruz skalny zatarasował koryto potoku, powodując spiętrzenie wody i powstanie trzech jeziorek. Jeziorka zapełniły się z czasem bogatą fauną i florą, a urok miejsca skłonił miejscowych właścicieli do objęcia go ochroną, co w konsekwencji doprowadziło do powstania rezerwatu Osuwisko Zwezło.

Z powstałych pierwotnie trzech dużych jeziorek ostały się tylko dwa. W okresie międzywojennym z najniższego spuszczono wodę w celu wyłowienia z nich pstrągów. Tę nieprzemyślaną decyzję podjął ówczesny właściciel Hrabia Potocki. Na szczęście zreflektował się szybko i podjął skuteczne działania, aby ten teren objąć specjalną ochroną państwową. Z kolei miejscowa ludność uważała to miejsce za zaczarowane. Powstanie osuwiska wiązano z trzema olbrzymami zaklętymi w trzy skałki na stokach Chryszczatej. Podobno odprawiano nawet procesje z księdzem, aby nie czyniły nikomu żadnych szkód.

Drugie z obecnych jeziorek znajduje się wyżej, o 10 minut drogi dalej. Nad jeziorkami panuje miły chłód. Warto się zatrzymać dłużej nad ich brzegiem i po upajać klimatem tego miejsca. Są tutaj też wiaty oraz tablice informacyjne opisujące faunę, florę oraz historię rezerwatu.

Powrót

Z nad jeziorek można wrócić tą samą drogą do samochodu lub porwać się na 8-9 h wędrówki czerwonym szlakiem po Wysokim Dziale przez Chryszczatą, Jaworne i Wołosań do Cisnej. W maju, czerwcu lub lipcu, kiedy dzień jest najdłuższy można pokusić się na taką wyprawę. Trzeba się jednak uzbroić w cierpliwość, bo szlak przez karpacką puszczę staje się po jakimś czasie monotonny. Jednak jeżeli lubicie obcowanie z przyrodą to znajdziecie w tej drodze dużo spokoju i wyciszenia. A po to przecież przyjeżdżamy w Bieszczady.

Artykuł Urocze jeziorka Duszatyńskie pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.

Jesteśmy na liście podmiotów akceptujących bony. Możecie to sprawdzić wchodząc na dedykowaną przez ZUS stronę https://bonturystyczny.polska.travel. Znaleźć nas można pod nazwą przedsiębiorcy turystycznego Robert Modzelewski – Krzywy Zakątek. Zapraszamy do realizacji bonu turystycznego.

Bon turystyczny można zrealizować do 31 marca 2022 roku.

Jak aktywować?

Bon turystyczny otrzymasz po zarejestrowaniu się na Platformie Usług Elektronicznych ZUS (PUE ZUS). Zostanie on dla Ciebie wygenerowany w systemie teleinformatycznym.w formie unikalnego, 16-cyfrowego numeru, który otrzymasz za pomocą wiadomości tekstowej na wskazany przez Ciebie numer telefonu lub adres poczty elektronicznej. Numer ten okazujesz podczas rezerwacji pobytu lub najpóźniej przy zakwaterowaniu. I już możesz cieszyć się wakacjami czy feriami ze swoimi dziećmi!

Jak płacić?

Dokonanie płatności za pomocą bonu następuje z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Proces płatności odbywa się poprzez przekazanie numeru bonu przedsiębiorcy turystycznemu w celu weryfikacji salda oraz za pomocą dwóch kodów podwierdzających zakup w momencie płatności za usługę. Możesz płacić bonem wielokrotnie, aż do wyczerpania środków, jednak nie dłużej niż do 31 marca 2022 roku. Macie mnóstwo czasu, by cieszyć się wspólnymi wyjazdami!
Zachęcamy do zapoznania się z informacjami n stronie https://bonturystyczny.polska.travel/ Znajdziecie tam opisy i filmy instruktarzowe, jak płacić bonami.

W razie potrzeby chętnie pomożemy i wyjaśnimy, jak to się odbywa. Niedługo będziemy autoryzować pierwsze bony. Sami jesteśmy ciekawi, jak to będzie się odbywało. 🙂

Artykuł Bon turystyczny pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.

Aby wyjść na przeciw takim pytaniom i spróbować skrócić czas niezbędny na przeglądanie internetu, szukanie na mapach lub informacji u innych ludzi na miejscu, postaram się poniżej wymienić te miejsca, które znamy i są stosunkowo niedaleko lub nieco dalej od Krzywego Zakątka. Zdaję sobie jednak przy tym sprawę, że oczekiwania i gusta ludzi są różne, dlatego więc nawet nie będę próbował dopasować propozycji, a sam wybór oraz ocenę końcową zostawiam samym gościom. Zobaczcie, jakie macie możliwości i wybór, sprawdźcie strony i zadecydujcie sami, gdzie się udać.

Listę podzieliłem na dwie części. Pierwsza to miejsca, do których można dotrzeć z Krzywego Zakątka, na pieszo. W drugiej zaś części przedstawię miejsca, gdzie aby dotrzeć, trzeba skorzystać z samochodu.

Bieszczady mają bardzo wiele ciekawych karczm, oberży i gościńców. Naprawdę jest w czym wybierać.
Dla ułatwienia zamieściłem pod każdą wymienioną knajpą link-pinezkę do maps.google oraz link do jej strony internetowej bądź fanpage’a.

Przed wyruszeniem o jednym pamiętajcie, aby sprawdzić, czy dzisiaj wybrana przez Was knajpa jest otwarta, jak również od której i do której godziny jest czynna. Jeżeli jest sezon letni to nie ma żadnego problemu, ale w przypadku okresów poza sezonem to już nie koniecznie. Część karczm po sezonie jest całkowicie zamykana lub prowadzi obsługę w ograniczonych godzinach. Zdarza się, że niektóre z nich są czasowo otwierane, ale wyłącznie w okresach np. długich weekendów, ferii zimowych. Przyjmijcie więc, że sezon Bieszczadzki zazwyczaj trwa od majówki do października. Wtedy zazwyczaj knajpy, gościńce, karczmy i zajazdy są otwarte. W innych porach roku najlepiej się upewnić przed wyruszeniem.

Gdzie można zjeść, ale z buta?

Wieś Krzywe za Cisną szczyci się zaściankowym spokojem, ciszą i jest taką wsią, jakie najbardziej lubię. Nie ma tutaj sklepów, restauracji, barów i innych komercji. To zaleta, którą można docenić, bo daje to, czego wielu ludzi szuka w Bieszczadach. Każdy jednak lubi dobrze zjeść i od czasu do czasu zajrzeć tam, gdzie kuszą zapachy wyszukanych dań i gdzie zaglądają ludzie o podobnych zainteresowaniach.

Z Krzywego Zakątka można dotrzeć w takie miejsca na piechotę, łącząc pożyteczny spacer z przyjemnością.

Najprościej i najszybciej można dotrzeć nad stawy, gdzie można zjeść świeżego pstrąga lub naprawdę niezłe potrawy z grilla oraz dziczyznę. Zachęcam gorąco wybrać się tam na pieszo, bo idzie się tam przyjemnie i zajmie to raptem 15 minut. Nie trzeba zabierać auta i jak ktoś lubi piwo nie trzeba sobie jego odmawiać.

Aby dojść nad stawy w Krzywym należy zejść drogą do torów, gdzie jest stacja kolejki Krzywe, skręcić w lewo i przejść po torach w kierunku Cisnej około 200 m aż traficie na kierunkowskazy wskazujące zejścia do barów w dół (pierwszy kieruje do Baru Krywy Potok a nieco dalej jest zejście do baru u Karnasów).


Smażalnie znajdują się przy obwodnicy:

• Bar na stawach U Karnasów
  google: BarNaStawach , strona U Karnasów

Oba bary oferują własne łowiska i podają świeżego pstrąga smażonego, wędzonego lub grilowanego.

Jeżeli natomiast chcecie zjeść coś więcej obok Baru na stawach u Karnasów w roku 2019 uruchomiono nową knajpę, do której również można dojść tą samą drogą na pieszo:

Wilczy Kęs Grillownia
zjecie tutaj ryby wędzone i z grilla, mięsa, warzywa oraz specjał firmy czyli BURGERY. Są tutaj serwowane też lemoniady, piwa, kawy oraz znajdzie się też coś dla łasuchów.. ciasto, naleśniki i lody.
Google: WilczyKęs, fanpage fb @wilczykes

Kolejną miejscowością oferującą dużo miejsc do wyboru jest Cisna. Można tam dotrzeć w lato i również w zimę robiąc spacer przez stokówkę, którą opisałem we wpisie Stokówki – sekret Bieszczad a samą drogę z Krzywego do Cisnej opisałem we wpisie Idziemy na Jeleni Skok .
W skrócie do przejścia w jedną stronę jest bez mała 4 km, czyli około 1h spaceru, ale w obliczu piękna natury.

A oto propozycje w Cisnej.

Siekierezada – bar
miejsce legenda w Bieszczadach, tutaj trzeba zajrzeć, jeżeli chcecie poznać szczególną atmosferę zakapiorów i innych bieszczadników, którzy przez ostatnie 60 lat zapisali się w historii Bieszczad. Piwo jest, jedzenie też. Przyjdźcie, ale nie oczekujcie wykwintności, wyszukanych smaków, bo nie o to chodzi w tym miejscu. Tutaj chodzi o prawdziwie bieszczadzki klimat, którego nie znajdziecie w innych miejscach. Mieści się tutaj galeria sztuki.
Google: Siekierezada, Strona siekierezada.pl

Pod kudłatym Aniołem – oberża
bardzo fajna knajpa, gdzie można zjeść smacznie dobry posiłek, wypić piwo, wino lub kawkę w miłej atmosferze. Sporo regionalnych dań i nie tylko. Umiejscowiona na obrzeżach Cisnej przy wyjeździe w kierunku Baligrodu i Leska.
Google: KudłatyAnioł, strona kudlatyaniol.pl , przejrzyj menu

Polanka – kawiarnia
w Cisnej mamy też prawdziwą kawiarnię, gdzie napijemy się bardzo dobrej herbaty w szerokim wyborze, a także prawdziwej kawy z ekspresu, w tym również espresso :). Do tego mamy do wyboru całkiem spory wachlarz deserów – m.in. gofry, ciasta i lody.. A alternatywnie można zamówić też sałatki, placki i naleśniki. No i oczywiście piwo. Na fejsie w zdjęciach są fotografie menu.
Google: Polanka, fanpage fb bistro.polanka

U Karnasów – karczma
do wyboru jest również karczma rodziny Karnasów, mieszcząca się tuż za sklepem spożywczym „pod arkadami” przy drodze na Majdan. Można tutaj zawsze coś dla siebie znaleźć. Kuchnia oferuje tradycyjne dania polskie.
Google: uKarnasów, strona ukarnasow.pl/ , przejrzyj menu

Łemkowyna – karczma
obok Siekierezady mieści się karczma Łemkowyna specjalizująca się w łemkowskich potrawach regionalnych oraz mająca spory wybór piw regionalnych. Karczma czynna od godz. 9:00
Google: Łemkowyna, strona karczma-lemkowyna.pl

Troll – karczma
Najłatwiej można znaleźć w Cisnej karczmę Troll. Nie tylko z powodu, że jest położona w centrum Cisnej (przy głównym parkingu), ale również ze względu na swój specyficzny wygląd i ozdoby. Jest to duży, drewniany budynek z bala, ozdobiony rzeźbami różnych trolli, a spory dach karczmy jest wyłożony trawnikiem na skandynawską modę. Można tutaj co nieco zjeść i wypić kawę z ekspresu.
Google: Troll , strona bieszczadytroll.pl

Gdzie zjeść dobrze, ale już nieco dalej?

W przypadku, kiedy jest chęć na dobry posiłek, ale nie koniecznie poprzedzony pieszą wycieczką, trzeba wsiąść do samochodu. Tutaj przytoczę kilka miejsc, które rozciągają się od Krzywego po Wetlinę. Nie wymienię wszystkich, bo we wszystkich nie byłem, ale skupię się na tych, które znam.

Najbliższe karczmy znajdują się w sąsiedniej wsi Przysłup.

Biesisko – zajazd, oberża (Przysłup 2 km)
Do Biesiska z Krzywego Zakątka jest niespełna 2 km i to czyni jeden duży plus dla tego miejsca. Można tam dotrzeć bardzo szybko. Drugim plusem jest to, że oberża jest położona przy obwodnicy bieszczadzkiej, ale w mniej uczęszczanym miejscu, stąd zawsze można znaleźć tam wolne miejsce, nawet w okresie natężonego ruchu turystycznego. My od czasu do czasu udajemy się tam na pieszo. Można tam dotrzeć przez stokówkę (ok.3 km) albo szybciej, ale ruchliwą obwodnicą (1,5 km), co nie wszystkim może przypaść do gustu.
W Biesisku można zjeść kilka dobrych rzeczy i napić się piwa. Ostatnio gospodarze zajazdu kupili profesjonalny ekspres do kawy i muszę przyznać podają najlepsze espresso w znanych nam Bieszczadach. Dla mnie to dobry argument, aby tam częściej zaglądać. Na stronie zajazdu można znaleźć bieżący jadłospis.
Google: Biesisko, strona biesisko.com , przejrzyj menu.

Brzeziniak – karczma (Przysłup 3 km)
Duża karczma, w której można zjeść sporo regionalnych dań, wypić piwo. Są tutaj organizowane koncerty, jest ciekawa galeria. Karczma jest zlokalizowana przy ostatniej stacji kolejki bieszczadzkiej. Jest to często odwiedzane miejsce przez wycieczki obieżdzające bieszczady.
Z Krzywego Zakątka można tutaj dojść przez stokówkę (5 km) lub zimą na nartach biegowych wzdłuż torów, ale też można dojechać kolejką wąskotorową.
Google: Brzeziniak , strona karczmabrzeziniak.com

Kolejne propozycje znajdują się dalej, i pozostają w zasięgu jedynie auta. Warto jednak odwiedzić przynajmniej niektóre podczas pobytu w Bieszczadach.

Carpatia – karczma Hotelu Carpatia (Smerek 8,5 km)
Carpatia to karczma znajdująca się w jedynym w okolicy 4-gwiazdkowym, stylowym górskim hotelu. Oferuje bardzo dobre, wykwintne dania kuchni regionalnej, polskiej i europejskiej. Zaglądamy tam od czasu do czasu, jak chcemy odpocząć od tłustych dań bieszczadzkich. Karczma Carpatia czynna jest cały rok, ale otwarta od godz. 14:00.
Google: Carpatia, strona hotel-carpatia.pl/karczma/

Paweł Nie Całkiem Święty – karczma (Smerek 8,5 km)

Przyjemna karczma z bardzo smacznym jadłospisem. Jak sami piszą: kuchnia zapożyczająca wiele pomysłów z regionalnych potraw i twórczo je interpretująca – ale tego nie da się opisać – to trzeba spróbować. Karczma zbudowana z bali z etnicznym charakterem i regionalnie ubraną obsługą, jest bardzo chętnie odwiedzana. Przez to niekiedy ustawiają się tam kolejki do stolików. Jednak warto poczekać i pokosztować specjałów i nawet napić się gorzałki. Paweł jest również jedną z nielicznych karczm w Bieszczadach, które przez cały rok są otwarte.
Od 8:00 rano można zjeść tutaj pyszne śniadanie. Za jedną opłatą dostępne są specjały w formie bufetu. Ile dusza zapragnie.
Google: Paweł Nie … , strona pawelniecalkiemswiety.pl

Chata Wędrowca (Wetlina 11 km)
Miejsce prawie kultowe, które powinien odwiedzić każdy w Bieszczadach. Chata Wędrowca słynie ze świetnej kuchni nagrodzonej Czapką Kucharską prestiżowego przewodnika kulinarnego Gault&Millau, najważniejszego na świecie obok przewodnika Michelin. Specjalnością Chaty, i w zasadzie jedyną stałą pozycją, jest Naleśnik Gigant z Jagodami® certyfikowany jako Bieszczadzki Produkt Lokalny.

Oprócz tego Chata oferuje szeroki wybór regionalnych piw polskich i słowackich, również z beczki. Ciekawy wystrój wnętrza i miła obsługa. W sezonie można często natknąć się na kolejki do stolików, ale warto poczekać. Na terenie Chaty jest prowadzony sklepik z własnymi pamiątkami. Można kupić piwa polskie i słowackie oraz wina z podkarpackich winnic. Chata jest czynna tylko 6 miesięcy w roku od majówki do października i otwierana jest około południa.
Google: ChataWędrowca , strona chatawedrowca.pl

Stare Sioło – gościniec (Wetlina 11 km)
Kawa, wino i Jazz …
Obok Chaty Wędrowca znajduje się gościniec Stare Sioło serwujący bardzo dobrą kuchnię regionalną. Część potraw jest przyrządzana na miejscu przy gościach. Szeroki wybór piw regionalnych oraz obszerna piwniczka win z całego świata. Gościniec słynie z zamiłowania do Jazzu. Są tutaj organizowane na stałe koncerty jazzowe przy kameralnej publiczności.
Google: StareSioło , strona staresiolo.com , przejrzyj menu

To naszym zdaniem najciekawsze propozycje w niedalekiej okolicy Krzywego Zakątka. Wybór i ocenę zostawiamy gościom. Zawsze warto wybrać się na posiłek lub kawkę do nie jednej a kilku z tych knajpek.

Zapraszamy!

Artykuł Gdzie można zjeść w pobliżu i nie tylko? pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.

Niestety od 2022 roku pod torami między Krzywym a Przysłupem osunęła się ziemia i zrobiło osuwisko. Kolejka chwilowo jest zamknięta na linii Majdan-Przysłup.

To co mocno wyróżnia wieś Krzywe za Cisną od innych miejscowości w Bieszczadach to niewątpliwie możliwość dojechania tutaj prawdziwą kolejką bieszczadzką. Niewielu z naszych gości zdawało sobie sprawę, że można w Krzywym wsiąść do pociągu i pojechać do Dołżycy, Cisnej, czy na Majdan.

Krzywy Zakątek od tej pory będzie prowadził i aktualizował rozkład jazdy Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej, szczególnie w zakresie przystanku kolejki na stacji Krzywe za Cisną.

Stacja Krzywe za Cisną
Przyjazdy i Odjazdy – lato 2018

Przykładowo, jeżeli chcecie się wybrać do Cisnej i z powrotem, to nie ma żadnego problemu. Pociąg zatrzymuje się na stacji Krzywe o 11.35 (na żądanie) i dojeżdża do Cisnej o 12.05, a powrót z Cisnej jest o 13.45 i pociąg zatrzymuje się na żądanie w Krzywym o 14.15.

Uwaga! Na stacji Krzywe kolejka zatrzymuje się na żądanie, więc trzeba być trochę wcześniej. Wsiada się przeważnie do ostatniego wagonu z oknami. Koszt przejazdu to 5 zł za każdą przejechaną stację np. dojazd do Cisnej, która jest na drugim przystanku to 2 x 5 zł, czyli 1o zł. 

Można sobie uprzyjemnić wyjście na wycieczkę i podjechać kolejką do Dołżycy, Cisnej, czy Majdanu. Wszystkie te miejscowości oferują atrakcyjne trasy, które są w sam raz dla każdego. Przykładowo:

• Dołżyca – wycieczka czarnym szlakiem na Łopiennik 1069 m n.p.m.
• Cisna – fajna wycieczka na Wysoki Dział i szczyt Wołosań 1071 m n.p.m.

W lato tzn. w lipcu i sierpniu kolejka kursuje codziennie. Natomiast w maju, czerwcu oraz we wrześniu i październiku kolejka kursuje wyłącznie w weekendy.

Artykuł Stacja Krzywe za Cisną pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.

Samą wieżę można dojrzeć przez lornetkę z naszych domków. Została wzniesiona stosunkowo niedawno przez leśników z tutejszego nadleśnictwa. Z wieży rozpościera się wspaniały widok na Krzywe a dalej na szczyty Tarnica, Smerek i Jasło.

Nie ma możliwości dostania się na wieżę idąc prosto ze wsi Krzywe. Góra Mohnaczka od strony Krzywego posiada pionowe zbocze, urwisko, na które nie da się wejść bez problemu, a w lesie nie ma praktycznie żadnych ścieżek, natomiast istnieje realne ryzyko spotkania z niedźwiedziem. Dlatego nie polecamy tej drogi.

Najlepsza droga prowadzi przez stokówkę, na którą można wejść idąc w górę wsi. Za ostatnim domem droga asfaltowa kończy się i trzeba dalej iść przez niedługi odcinek drogi leśnej, aby w końcu wyjść na naszą stokówkę. Nie sposób jej nie zauważyć – szeroka, asfaltowa droga, biegnąca pod szczytami pasma Małego Jasła. Wychodząc  na stokówkę należy skręcić w prawo w kierunku Cisnej. (uwaga! koniecznie zapamiętaj, w którym miejscu jest zejście do Krzywego, aby trafić tam z powrotem).

Droga pięknie wije się, biegnąc nad strumieniami i urwiskami w ciszy i spokoju. Idąc przez około 3 km, po około 30 minutach dochodzimy do rozwidlenia. Na środku można zobaczyć drogowskaz szlaku rowerowego.

Dalej na wprost droga prowadzi na Majdan, czyli tam, gdzie jest główna stacja kolejki wąskotorowej. Nas interesuje droga na prawo, w kierunku Cisnej. Droga ta po przejściu kawałka, nagle opada dość stromo w dół. Później biegnie przez mostek nad strumieniem. Według mnie jest jeden z najbardziej urokliwych odcinków stokówki, można więc pokusić się o zrobienie kilku fotek.

W pewnym momencie wędrówki mijamy szlak odbijający na lewo, przy którym stoi tablica informująca, że niżej znajduje się wejście do starej kopalni rudy żelaza. Kopalnia „Róża” została wybudowana przez hrabiego Jacka Fredrę (ojca Aleksandra Fredry), do którego majątku należało kilka pobliskich wsi. My jednak idziemy dalej stokówką.

Po przejściu kolejnych kilkuset metrów z kolei po prawej stronie dochodzimy do szlaku na szczyt Jeleni Skok. Trzeba jednak być uważnym, aby schodząc z góry stokówką nie przegapić wejścia, które odbija pod ostrym kątem prawie w przeciwną stronę.

Po zejściu ze stokówki, po dwudziestu metrach przed nami ukazuje się wielka drewniana brama, początek wejścia na szlak Jeleniego Skoku. Przed nami 2 kilometry wspinaczki na szczyty Mohnaczki (777 m n.p.m.). Na Jeleni Skok kieruje dobrze oznaczony szlak, po przejściu całego ukazuje się przed nami dość potężna, zbudowana z grubych bali, kilkupiętrowa wieża widokowa. Wieża stoi na skraju wysokiego urwiska i to gwarantuje niezwykłą, niczym nie przesłoniętą widoczność. Po wejściu na szczyt wie

ży możemy skorzystać ze stacjonarnej i darmowej lornety. W dole, jak na dłoni widać całą wieś Krzywe za Cisną, a w oddali piękny widok na Bieszczady Wysokie. Naprawdę warto było tutaj wejść. Przez lunetę widać dokładnie nasz Krzywy Zakątek, jak również inne tamtejsze pensjonaty i agroturystyki. 

Jeżeli nie ma za dużo turystów, na wieży można się chwilowo rozłożyć, odpocząć i zjeść co nieco, podziwiając krajobrazy. W przypadku, gdy trafiliście tamże w okresie intensywniejszego ruchu, pod wieżą znajduje się wiata, gdzie jest stół i też można spokojnie odpocząć.

Z Jeleniego Stoku raczej należy wracać tą samą drogą, którą się tam weszło. Próby wyboru innej drogi poprowadzi Was nieuchronnie w głąb lasu, gdzie nietrudno zabłądzić albo nawet spotkać jakiegoś większego zwierzaka.

Po zejściu z Mohnaczki, za bramą wejściową, można iść dalej na dół w kierunku Cisnej albo wrócić stokówką po tej samej drodze.

Zachęcam do skierowania się w kierunku Cisnej. Po drodze mijamy miejsce na ognisko, dobrze zadaszone wiatą oraz punkt informacyjny, gdzie są poroztawiane duże tablice z opisami lokalnej fauny i flory. Niedługo dalej dochodzimy do pierwszych zabudowań Cisnej, aby w końcu wyjść na obwodnicę bieszczadzką w miejscu, które nazwane jest Zamościem. Stoi tam karczma „Na zamościu”.

Jeżeli chcecie dojść do centrum w Cisnej, trzeba przejść na drugą stronę jezdni i chodnikiem dojść do centrum. W przypadku, kiedy nie chcecie wracać tą samą drogą do Krzywego Zakątka, bo przykładowo jesteście zmęczeni, można skorzystać z oferty miejscowych busów, które zawiozą Was prosto do domu. 🙂

Artykuł Idziemy na Jeleni Skok pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.

Skąd się wzięły stokówki?

W Bieszczadach, w ich różnych częściach, istnieje dość gęsta sieć dróg zwanych stokówkami. Kiedyś część z nich była zbudowana, jako trakty dla kolei wąskotorowej, a inna część jako drogi wywozu drewna z lasu.

Są to drogi w średnim, dobrym, a nawet w bardzo dobrym stanie, asfaltowe bądź szutrowe, ale dobrze utwardzone. Wiele tych dróg biegnie przez najciekawsze przyrodniczo rejony Bieszczadów – Bieszczadzki Park Narodowy, Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy, Park Krajobrazowy Doliny Sanu i w pobliżu rezerwatów przyrody.

Dlaczego stokówki są tak atrakcyjne?

Ponieważ biegnąc wysoko, pod samymi szczytami bieszczadzkich gór i będąc niedostępne dla ruchu samochodowego, ciągną się często dziesiątkami kilometrów wśród ciszy i spokoju, z pięknymi widokami na połoniny, wijąc się niezliczonymi zakrętami przez dużą liczbę mostków i wiaduktów nad strumykami.

To idealne miejsce, aby o każdej porze dnia:

• Biegać na długie lub krótkie dystanse, ciesząc się przy tym ciszą i kontaktem z naturą,
  Nie ma to jak poranny wyskok z domku na stokówkę!
• Jeździć na rowerze, pokonując w ciszy i spokoju duże dystanse,
  Od niedawna na stokówkach są wyznaczane szlaki rowerowe. Są one nieporównywalnie lepszą alternatywą dla niebezpiecznej jazdy rowerem po wąskiej obwodnicy bieszczadzkiej,
• Wędrować, penetrując nieznane części Bieszczad poza często uczęszczanymi szlakami. To bardzo miła odmiana, szczególnie w okresach, kiedy natężenie turystów jest dość znaczne (majówka, wakacje) lub kiedy chcemy po prostu miło pospacerować z rodziną lub odpocząć po forsownych rajdach,
• Biegać lub maszerować na nartach biegowych w zimie.
  Sami ostatnio uczyliśmy się biegać na biegówkach. Bieszczady mają naturalną zaletę dla uprawiania tego sportu,
• Robiąc wypady na grzybobranie,
• Jeździć konno np. zapisując się na rajdy w okolicznych stadninach (dla umiejących już jeździć konno).

Ze stokówek można korzystać o każdej porze roku – w lato, na wiosnę i na jesieni oraz bez problemu w słoneczne, zimowe dni.

Stokówka przy Krzywym Zakątku

Ze wsi Krzywe można wejść na stokówkę biegnącą z Majdanu, gdzie jest główna stacja kolejki wąskotorowej, która przepięknie wije się pod szczytami Różki, Małego Jasła, Szczawnika i Jasła, w dole pozostawiając wsie Krzywe, Przysłup, oraz Strzebowiska, aby zejść w dół w kierunku Kalnicy. Przy czym można przedłużyć podróż przechodząc na inne drogi bądź szlaki, które biegną jeszcze dalej. Może więc nie starczyć dnia, żeby przejść taką trasę. 🙂

Stokówką tą biegła kiedyś, nieistniejąca dzisiaj, linia osobowo-towarowa kolejki wąskotorowej zbudowanej w latach 1900 – 1904 (linia Majdan-Kalnica). Z tego powodu bardzo łagodnie pnie się do góry z Majdanu, dalej biegnie dość poziomo, by na końcu lekko opadać w kierunku Kalnicy. Długość tej stokówki to szacunkowo około 18 km.

Aby dostać się na stokówkę z Krzywego Zakątka należy iść asfaltową drogą w górę wsi Krzywe, do samego jej końca i ostatni odcinek, za ostatnim domem we wsi, pokonać leśną drogą do góry, która wychodzi bezpośrednio na samą stokówkę.

Pamiętaj! Należy zapamiętać, w którym miejscu jest zejście ze stokówki do wsi Krzywe, aby trafić z powrotem, skąd przyszliście. 

W ten sposób możecie zostawić samochód w Krzywym Zakątku i wybrać się pieszo na kilka wypraw bezpośrednio ze wsi Krzywe, nie wychodząc/nie wyjeżdżając na ruchliwą obwodnicę bieszczadzką. Sami wybierzcie, co Wam odpowiada najbardziej.

Propozycje wykorzystania stokówki, na szybko:

•  Wycieczka do Cisnej,
  ok. 4 km, czyli godzinny spacer w jedną stronę, pobyt w Cisnej 1-2h i powrót, to na 3-4h spokojna lekka wyprawa rodzinna.
• Wycieczka do Przysłupia,
  ok. 2,5 km w jedną stronę (0,5h spaceru), np. w niedzielę na mszę świętą o 9.30 w małym kościółku lub na obiad do karczmy Brzeziniak
• Wycieczka do Strzebowisk,
  ok. 4 km w jedną stronę (1h marszu) – schodząc ze stokówki w kierunku wsi Strzebowiska warto zatrzymać się na najwyżej położonych łąkach wsi, aby podziwiać przepiękne widoki na najwyższe bieszczadzkie szczyty.

Bardziej zorganizowane wyprawy stokówką to:

• Wyprawa Krzywe – Majdan – Kolej wąskotorowa – Przysłup – Krzywe
  Wychodzimy rano do Majdanu za Cisną a wracamy kolejką wąskotorową z alternatywą powrotu wysiadając z kolejki na stacji w Krzywym lub jadąc dalej do stacji Przysłup przy karczmie Brzeziniak i powrót stokówką do Krzywego (wyprawę opiszę wkrótce w oddzielnym wpisie na stronie),
• Wyprawa na wieżę widokową Jeleni Skok znajdującą się na górze Mohnaczka (777 m. Npm)
  Z wieży rozpościera się przepiękny widok na wieś Krzywe i pasmo wysokich Bieszczad (wycieczka została opisana w osobnym wpisie – czytaj tutaj),
• Wyprawa na Małe Jasło i Jasło a może dalej na Okrąglik
  Wycieczka z większym wyzwaniem orientacyjnym, ponieważ wymaga zejścia ze stokówki na wysokości wsi Przysłup i wspięcia się przecinkami leśnymi do czerwonego szlaku pod samym szczytem Małego Jasła biegnącego grzbietem pasma górskiego na Jasło i Okrąglik.

Zachęcamy do prześledzenia map i sposobów wykorzystania stokówki. To prawdziwa lokalna atrakcja, którą docenią wszyscy nasi goście, zarówno wybierający się na spokojne rodzinnie wyprawy, jak i ci którzy przyjeżdżając do Krzywego Zakątka, nie chcą zaniechać sportowego treningu na świeżym powietrzu.

Stokówki to prawdziwy sekret Bieszczad – sprawdźcie zresztą sami wychodząc z Krzywego Zakątka. 🙂

♦RM

Artykuł Stokówki – sekret Bieszczad! pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.

Kto słyszał to już zna, ale kto nie wie skąd się wzięły Bieszczady niech posłucha bajki. Bajka jest wspaniałą okazją, aby wieczorem, pod rozgwieżdżonym bieszczadzkim niebem, może przy ognisku lub do snu opowiedzieć dzieciom historię o diabłach Biesie i Czadach oraz o dzielnym Sanie. Każdy może spróbować nadać odrobinę magii podczas wypoczynku w Bieszczadach. I nie koniecznie trzeba mieć do tego dzieci.

Bies i Czady

Bardzo dawno temu, w krainie pełnej gór, lasów i połonin mieszkał niesamowity stwór Zły Bies. Wyglądał on jak człowiek, ale był od niego większy, w dodatku posiadał rogi i ogromne, nietoperzowe skrzydła. Zły Bies nie chciał się swoją ziemią z nikim dzielić i zazdrośnie chronił granic własnej krainy. Nie pozwalał na niej zatrzymywać się ani kupcom, ani pasterzom.

Pewnego dnia do krainy Złego Biesa przywędrowało obce plemię, którego przewodnikiem był silny i mądry San. Nowa kraina spodobała się towarzyszom Sana, postanowili więc oni założyć tutaj swoją siedzibę. Nad największą rzeką krainy wybudowano chaty i zaczęto uprawiać ziemię. To bardzo nie spodobało się Biesowi, który jak tylko mógł, uprzykrzał życie nieproszonym gościom. W miejscu, gdzie ludzie wykarczowali las, Bies sadził nowe drzewa.

Tam, gdzie ludzie zakładali pola uprawne, Bies wpuszczał dzikie zwierzęta, żeby niszczyły wszystkie zbiory. Do zagród z owcami wprowadzał wilki. Jego złośliwości mocno dawały się ludziom we znaki, ale San tak bardzo ukochał nowy dom, że nie chciał go już opuszczać i zachęcał swoich towarzyszy do pozostania na tej ziemi. Bies widząc upór ludzi, wyczarował sobie do pomocy Czadów, równie złośliwych jak on sam.

Czadów było tyle, ile starych drzew w lesie, a wszystkie one, pokraczne i psotne, dokuczały ludziom z całych sił. Czady niszczyły zboże, rozganiały bydło pasące się na połoninach, straszyły małe dzieci, budziły ludzi śpiących po ciężkiej pracy, chowały gospodarzom narzędzia, dosypywały piasku do jedzenia. Ich złośliwości były tak liczne i tak dokuczliwe, że życie mieszkańców krainy stawało się nie do zniesienia.

Ale dzielny San postanowił pokonać złe siły i zapewnić swojemu plemieniu dobre życie. Pewnego dnia, gdy San pracował w lesie z innymi drwalami, po ścięciu drzewa usłyszał krzyki i jęki. Kiedy San zajrzał pod zwalone drzewo zobaczył tak niewielkiego Czada, przygniecionego pniem, który zaczął błagać Sana o darowanie mu życia.

San uwolnił więc Czada, a ten wyznał mu, że i on, i jego bracia, wcale nie chcą czynić ludziom zła, muszą się jednak słuchać Biesa, który ich powołał do życia. Czad, widząc że ludzie nie są wcale tacy źli, obiecał Sanowi, że nie będzie już dokuczał ludziom, ale zacznie im pomagać. Przyrzekł też, że jako najstarszy Czad w rodzinie będzie namawiał swoich braci do pomocy ludziom.

Od tej pory Czady przestały być złośliwe dla mieszkańców krainy i pomagały im jak tylko umiały. Pilnowały domów, bawiły dzieci, pokazywały drogę zagubionym wędrowcom, pomagały rąbać drwa do pieca, rozweselały strapionych ludzi. W zamian za ich życzliwą pomoc ludzie dzielili się z Czadami mlekiem i nie żałowali im dobrego słowa. Ta sielanka oczywiście nie spodobała się Złemu Biesowi, który nie mógł znieść tego, że jego sprzymierzeńcy nagle przestali słuchać rozkazów. Zebrał więc Bies wszystkich Czadów i zapowiedział im, że jeśli dalej będą tak przyjaźnić się z ludźmi to zginą. Na Czady spadł blady strach i natychmiast udały się one do Sana o poradę. Czady nie chciały znowu skłócić się z ludźmi, ale i nie chciały zginąć, więc podczas narady zdradziły sposób, w jaki można by było raz na zawsze pokonać Złego.

Biesa mógł pokonać tylko najsilniejszy człowiek i mógł to zrobić tylko wczesnym rankiem, kiedy Bies odpina magiczne skrzydła i kąpie się w rzece, pozbawiony jakiejkolwiek czarodziejskiej mocy. Ale nawet wtedy Bies jest silniejszy od jakiegokolwiek człowieka. Mimo tego San postanowił, że będzie o świcie walczył z Biesem. Gdy San wyzwał bestię na pojedynek, Bies nawet nie sięgnął po swoje skrzydła, tylko od razu ruszył do walki z człowiekiem.

San i Bies walczyli ze sobą przez cały dzień, ale po Złym nie widać było żadnego zmęczenia. San z każdą godziną tracił siły, ale nie poddawał się. Widząc jego upór i siłę, Bies przeraził się, że może przegrać tą walkę i postanowił skorzystać ze swojej czarodziejskiej mocy. Gdy jednak sięgnął po swoje magiczne skrzydła, stary Czad, któremu San uratował życie, szybko wyrzucił skrzydła do rzeki. Cała moc skrzydeł przeszła na wody rzeki, która nagle zmętniała, wzburzyła się i porwała obu walczących ze sobą przeciwników.

Bies nie potrafił pływać, więc rzucany falami w końcu zatonął. Niestety, nie uratował się także San, który był już zbyt mocno wymęczony walką z Biesem. Następnego dnia wzburzone wody rzeki opadły i ludzie znaleźli na dnie ciała Sana i Biesa, splecione ze sobą w śmiertelnym uścisku. Aby uczcić odwagę i waleczność swojego wodza, osadnicy nazwali rzekę Sanem, od imienia dzielnego pogromcy Biesa – w ten sposób San już na zawsze pozostał na ziemi, którą tak bardzo pokochał. Natomiast góry, które przecinała rzeka, ludzie nazwali Bies-Czadami, od złego władcy i jego psotnych duszków. Wesołe Czady podobno żyją w górach do dzisiaj, chowając się w dziuplach starych drzew. Czady czuwają nad pięknymi górami i Sanem, a na wędrowców rzucają urok, tak że nikt, kto choć raz odwiedził tą krainę, nie zapomni jej niezwykłego piękna.

Może dlatego często zachwycając się nad czymś mówimy „Ale czadowo!”, prawdziwie bieszczadzki zwrot. 😉

Źródło: portal www.polskatradycja.pl, znalezione dzięki znajomej @jolantakozicka

Artykuł Skąd się wzięły Bieszczady? pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.

Mało kto pisze o wsi Krzywe na swoich stronach. Warto więc choć trochę poznać tę odrobinę historii Krzywego za Cisną. Nie jest to jakieś wyjątkowe miejsce, ale mimo wszystko przed wojną tętniło ono pracą i życiem ludzi. Zupełnie inaczej niż dzisiaj, odmiennie.

Czasami próbujemy wyobrazić sobie, jak żyli na co dzień tutejsi mieszkańcy w zagrodach, na plebanii, we dworze i jak wyglądała tutejsza karczma. Jak to było naprawdę? O czym myśleli i czym lubili zajmować się na codzień? Jak wreszcie wyglądała cała wieś Krzywe?

Według źródeł wieś na prawie wołoskim została lokowana nad potokiem Dołżyckim, pomiędzy jego dwoma dopływami. Pierwsza wiadomość o jej istnieniu pochodzi z 1552 r., jednak już w roku 1557 r. nie miała wolnizny, więc musiała powstać o wiele wcześniej niż pierwsze istniejące o niej wzmianki. To wskazuje, że wieś miała kilkuwiekowe tradycje. Nazwa wsi bardziej znana jest jako Krywe. Tak nazywała się przed II Wojną Światową i taka nazwa jest mocno utrwalona dzięki wielu materiałom stworzonym podczas zaboru austriackiego. Niemniej wcześniej np. w XVI w. nazwa była podawana w źródłach z języka polskiego jako Krziwe bądź Krzywe. Można więc powiedzieć, że wieś posiada od wieków po prostu dwie zamienne nazwy – polską Krzywe i rusińską Krywe. Mnie najbardziej podoba się nazwa z końca XIX w. – Krywe za Cisną lub Krzywe za Cisną.

Pierwszymi właścicielami wsi byli Balowie z Hoczwi. Polski ród szlachecki herbu Gozdawa, który władał okolicznymi ziemiami od XVI do początku XVIII wieku, kiedy to dobra w Krzywym przeszły w ręce rodziny Urbańskich, aby ok. 1720 r. zostać wniesione jako posag w dobra kolejnego polskiego rodu Fredrów, a konkretnie Jacka Fredry, ojca znanego nam Aleksandra. Od 1867 r., a więc parę lat po powstaniu styczniowym, wieś przeszła w ręce Austriaków, później Żydów. Ostatnim właścicielem wsi Krywe do roku 1939 była żydowska rodzina Baeckenrothów.

We wsi Krywe funkcjonowała cerkiew parafialna p.w. św. Soboru Jana Chrzciciela. Zbudowano ją w 1845 roku, na miejscu poprzedniej, również drewnianej. W 1848 roku została konsekrowana. Na pewno nie należała do małych świątyń. Miała prawie 16 m długości (15,8m) i 8 m. szerokości. Jak większość cerkwi była trójdzielna. Miała niemal kwadratową zakrystię zbudowaną na osi cerkwi, połączoną z prezbiterium wschodnią ścianą.Przy cerkwi stała mieszcząca trzy dzwony, drewniana dzwonnica o konstrukcji szkieletowej, oszalowna podobnie jak świątynia deskami i jak ona kryta blachą. Największy z dzwonów ważył ok. 500 kg, wykonany był w Przemyślu na przełomie lat 20 i 30 XX wieku. Dwa pozostałe były mniejsze. Z dzwonami tymi wiąże się pewna historia. Na początku okupacji jeden z mieszkańców wsi o nazwisku Pliszka, aby ocalić dzwony schował je w studni. Jednak gdy Niemcy zagrozili zdziesiątkowaniem wsi, mieszkańcy zdecydowali się wskazać miejsce ich ukrycia. Zaraz po tym dzwony zostały wywiezione ze wsi zapewne na przetopienie.

W historii Krzywego za Cisną zapisane jest, że ta całkiem spora wieś oprócz cerkwi i plebanii miała też zlokalizowany drewniany dwór szlachecki, w którym wpierw przez wieki mieszkał zarządca majątku Balów a później Fredrów, by w XIX w. stać się szkołą podstawową dla dzieci. Niedaleko stał młyn wodny, a także funkcjonowała prawdziwa karczma.
W latach 1900-1904 została zbudowana sieć kolejki wąskotorowej na linii Majdan-Kalnica. Linia ta jednak nie biegła, jak dzisiejsza na dole przy obwodnicy. Drogi przez wieś biegły generalnie w innych kierunkach niż teraz. Główna droga wsi łączyła w linii prostej Krzywe z Cisną, a kolej jeździła wzdłuż dzisiejszej stokówki. Wyobraźcie sobie, jakie życie tętniło i jaki ruch panował w tej wiosce w na początku XIX w. i później? Bieszczady były gęściej zaludnione, było mniej lasów na stokach a więcej łąk, pastwisk i wsi.

Cały stary świat tego miejsca nagle stanął i skończył się w pierwszych latach po II wojnie światowej. W następstwie niepotrzebnej, bratobójczej wojny domowej w Bieszczadach, miejsce to opustoszało.

Przed wysiedleniem w latach 1946-47 wieś Krzywe była jedną z najliczniejszych wsi w Bieszczadach. Mieszkało tutaj 320 osób, większość wyznania greckokatolickiego, czyli byli to katolicy tylko obrządku wschodniorzymskiego, bizantyjskiego. Grekokatolicy wywodzą się z kościoła unickiego powstałego na ziemiach I Rzeczypospolitej, pozostającego w unii z Rzymem a co za tym idzie uznający papieża za głowę kościoła. Unia to wielki wspólny sukces narodów żyjących w czasie I Rzeczypospolitej polegający na zjednoczeniu dwóch dużych religii chrześcijańskich, posługujących się odmiennymi obrządkami, unią kościelną tzw. unią brzeską z 1596 roku. Można zatem śmiało powiedzieć, że byli to bracia w wierze Polaków, z którymi wspólnie żyli tutaj od stuleci, a Bieszczady to kraina zamieszkała w przeważającej liczbie przez katolików.

W zależności od źródeł wszyscy mieszkańcy zostali wysiedleni albo na Ukrainę albo w ramach akcji „Wisła” na ziemie odzyskane. Dzisiaj nikt już tego nie potrafi dokładnie ustalić.

Zniknęły chałupy, nie ma już cerkwi, dworu, plebani… Ogrody zarosły trawą i krzakami. Tylko z rzadka występujące jeszcze zdziczałe dziś drzewa owocowe, mogą wskazywać na zagospodarowany kiedyś teren. Jeszcze dzisiaj można znaleźć kilka nagrobków na miejscu dawnego cmentarza. Poza tym po wszystkich domostwach przedwojennych nie pozostało ani śladu.

Dzisiaj wieś Krzywe jest o wiele mniejsza (ok. 50 mieszkańców wg wikipedii), spokojniejsza i na pewno cichsza. Jednak wiele drzew pewnie mogła by opowiedzieć o tamtych ludziach, żyjących przez wiele wieków wspólnie – o Rusinach, Żydach i Polakach. Jednym z takich drzew jest stara czereśnia rosnąca na skraju Krzywego Zakątka, w pobliżu której kiedyś, gdzieś w okolicy podobno funkcjonowała karczma…

Artykuł Odrobina historii Krzywego za Cisną pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.