Opiszemy niżej trasę, jaką my przeszliśmy parę razy. Długość trasy to 20 km – łącznie tam i z powrotem. Miejsce i okolica są tak urocze, że powrót tą samą drogą nie będzie nudny. Dzięki takiemu założeniu będzie można tam podjechać samochodem, który pozostawiamy we wsi, by później wrócić do niego.

Dojazd autem

Aby dotrzeć nad urocze jeziorka Duszatyńskie musimy pojechać samochodem do Cisnej i dalej na zachód w kierunku Komańczy. Jedziemy za Cisną drogą nr 897 przez Majdan, Żubracze, dalej Wolę Michową i gdy droga zakręca dużym łukiem w lewo w kierunku Łupkowa, zaraz na początku tego łuku (za przystankiem PKS) skręcamy w prawo w drogę na Smolnik. Drogą tą dojeżdżamy do miłej wsi Smolnik nad Osławą, miejscem stacji i rozgałęzienia nieczynnej kolejki wąskotorowej relacji Rzepedź-Smolnik. We wsi znajduje się murowana cerkiew parafialna (obecnie kościół filialny) z początku XIX w.

Wyjeżdżamy dalej ze Smolnika i jadąc wzdłuż Osławy po jakiś 6 km dojeżdżamy do skrzyżowania, przy którym u ujścia potoku Mikowego do Osławy znajduje się osada Mików.

Idziemy dalej pieszo

W Mikowie najlepiej zostawić samochód, aby ruszyć dalej pieszo. Nie skręcamy w prawo, a udajemy się wąską drogą na wprost. Kierujemy się na Duszatyn.

Szlak prowadzi przez niezamieszkałe tereny. W około otaczają nas pięknie pachnące łąki i lasy. Droga wije się wzdłuż Osławy. Raz z lewej, innym razem z prawej strony biegnie trakt dawnej kolejki wąskotorowej.

W czterech miejscach drogę przecina Osława. Tutaj najlepiej jest zdjąć buty i na bosaka przejść przez strumień, który ochłodzi nas przyjemnie. Może się zdarzyć, że minie Was miejscowe auto lub auto leniwego turysty, który postanowił dojechać samochodem do samego Duszatyna. Jest to możliwe, jeżeli poziom Osławy nie jest za wysoki. Brody zostały wyłożone specjalnie betonowymi płytami, po których można przejechać samochodem osobowym. Nie polecamy tego, ponieważ ominie Was sama przyjemność wędrowania przez piękne okolice oraz wspomniana przeprawa przez cztery brody. Alternatywnie można wspiąć się na most kolejki i przejść nad Osławą suchą nogą.

Po jakiś 4 km dochodzimy do osady Duszatyn u podnóża szczytu Chryszczatej. Kiedyś była tutaj duża wieś królewska, później zniszczona w XVII w. i po ponad 100 latach znowu zasiedlona.

Przez Duszatyn przebiega czerwony szlak z Komańczy przez Chryszczatą do Cisnej – trasa A1. Trasa wiedzie przez znany masyw Wysoki Dział – nazwa pasma Wołosani – Chryszczatej. Tutaj szukamy drogowskazów na słupach, ponieważ musimy wejść na czerwony szlak, trzeba więc w pewnym momencie skręcić z drogi w prawo. Idąc szlakiem wchodzimy na teren karpackiej puszczy. Przekraczamy potok Olchowaty i zaczynamy wspinaczkę po stromej, ale wygodnej drodze prowadzącej przez las. Po około 1,5 h drogi dochodzimy do pierwszego jeziorka.

Jeziorka Duszatyńskie

Urocze jeziorka Duszatyńskie powstały naturalnie, ale stosunkowo niedawno, bo w 1907 roku. W wigilię Wielkiej Nocy tego roku fragment zbocza Chryszcatej runął nagle w dolinę. Gwałtownemu osuwaniu się całych mas skalnych towarzyszył potężny huk i silne wstrząsy, co wywołało panikę wśród mieszkańców Duszatyna. Gruz skalny zatarasował koryto potoku, powodując spiętrzenie wody i powstanie trzech jeziorek. Jeziorka zapełniły się z czasem bogatą fauną i florą, a urok miejsca skłonił miejscowych właścicieli do objęcia go ochroną, co w konsekwencji doprowadziło do powstania rezerwatu Osuwisko Zwezło.

Z powstałych pierwotnie trzech dużych jeziorek ostały się tylko dwa. W okresie międzywojennym z najniższego spuszczono wodę w celu wyłowienia z nich pstrągów. Tę nieprzemyślaną decyzję podjął ówczesny właściciel Hrabia Potocki. Na szczęście zreflektował się szybko i podjął skuteczne działania, aby ten teren objąć specjalną ochroną państwową. Z kolei miejscowa ludność uważała to miejsce za zaczarowane. Powstanie osuwiska wiązano z trzema olbrzymami zaklętymi w trzy skałki na stokach Chryszczatej. Podobno odprawiano nawet procesje z księdzem, aby nie czyniły nikomu żadnych szkód.

Drugie z obecnych jeziorek znajduje się wyżej, o 10 minut drogi dalej. Nad jeziorkami panuje miły chłód. Warto się zatrzymać dłużej nad ich brzegiem i po upajać klimatem tego miejsca. Są tutaj też wiaty oraz tablice informacyjne opisujące faunę, florę oraz historię rezerwatu.

Powrót

Z nad jeziorek można wrócić tą samą drogą do samochodu lub porwać się na 8-9 h wędrówki czerwonym szlakiem po Wysokim Dziale przez Chryszczatą, Jaworne i Wołosań do Cisnej. W maju, czerwcu lub lipcu, kiedy dzień jest najdłuższy można pokusić się na taką wyprawę. Trzeba się jednak uzbroić w cierpliwość, bo szlak przez karpacką puszczę staje się po jakimś czasie monotonny. Jednak jeżeli lubicie obcowanie z przyrodą to znajdziecie w tej drodze dużo spokoju i wyciszenia. A po to przecież przyjeżdżamy w Bieszczady.

Artykuł Urocze jeziorka Duszatyńskie pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.

Samą wieżę można dojrzeć przez lornetkę z naszych domków. Została wzniesiona stosunkowo niedawno przez leśników z tutejszego nadleśnictwa. Z wieży rozpościera się wspaniały widok na Krzywe a dalej na szczyty Tarnica, Smerek i Jasło.

Nie ma możliwości dostania się na wieżę idąc prosto ze wsi Krzywe. Góra Mohnaczka od strony Krzywego posiada pionowe zbocze, urwisko, na które nie da się wejść bez problemu, a w lesie nie ma praktycznie żadnych ścieżek, natomiast istnieje realne ryzyko spotkania z niedźwiedziem. Dlatego nie polecamy tej drogi.

Najlepsza droga prowadzi przez stokówkę, na którą można wejść idąc w górę wsi. Za ostatnim domem droga asfaltowa kończy się i trzeba dalej iść przez niedługi odcinek drogi leśnej, aby w końcu wyjść na naszą stokówkę. Nie sposób jej nie zauważyć – szeroka, asfaltowa droga, biegnąca pod szczytami pasma Małego Jasła. Wychodząc  na stokówkę należy skręcić w prawo w kierunku Cisnej. (uwaga! koniecznie zapamiętaj, w którym miejscu jest zejście do Krzywego, aby trafić tam z powrotem).

Droga pięknie wije się, biegnąc nad strumieniami i urwiskami w ciszy i spokoju. Idąc przez około 3 km, po około 30 minutach dochodzimy do rozwidlenia. Na środku można zobaczyć drogowskaz szlaku rowerowego.

Dalej na wprost droga prowadzi na Majdan, czyli tam, gdzie jest główna stacja kolejki wąskotorowej. Nas interesuje droga na prawo, w kierunku Cisnej. Droga ta po przejściu kawałka, nagle opada dość stromo w dół. Później biegnie przez mostek nad strumieniem. Według mnie jest jeden z najbardziej urokliwych odcinków stokówki, można więc pokusić się o zrobienie kilku fotek.

W pewnym momencie wędrówki mijamy szlak odbijający na lewo, przy którym stoi tablica informująca, że niżej znajduje się wejście do starej kopalni rudy żelaza. Kopalnia „Róża” została wybudowana przez hrabiego Jacka Fredrę (ojca Aleksandra Fredry), do którego majątku należało kilka pobliskich wsi. My jednak idziemy dalej stokówką.

Po przejściu kolejnych kilkuset metrów z kolei po prawej stronie dochodzimy do szlaku na szczyt Jeleni Skok. Trzeba jednak być uważnym, aby schodząc z góry stokówką nie przegapić wejścia, które odbija pod ostrym kątem prawie w przeciwną stronę.

Po zejściu ze stokówki, po dwudziestu metrach przed nami ukazuje się wielka drewniana brama, początek wejścia na szlak Jeleniego Skoku. Przed nami 2 kilometry wspinaczki na szczyty Mohnaczki (777 m n.p.m.). Na Jeleni Skok kieruje dobrze oznaczony szlak, po przejściu całego ukazuje się przed nami dość potężna, zbudowana z grubych bali, kilkupiętrowa wieża widokowa. Wieża stoi na skraju wysokiego urwiska i to gwarantuje niezwykłą, niczym nie przesłoniętą widoczność. Po wejściu na szczyt wie

ży możemy skorzystać ze stacjonarnej i darmowej lornety. W dole, jak na dłoni widać całą wieś Krzywe za Cisną, a w oddali piękny widok na Bieszczady Wysokie. Naprawdę warto było tutaj wejść. Przez lunetę widać dokładnie nasz Krzywy Zakątek, jak również inne tamtejsze pensjonaty i agroturystyki. 

Jeżeli nie ma za dużo turystów, na wieży można się chwilowo rozłożyć, odpocząć i zjeść co nieco, podziwiając krajobrazy. W przypadku, gdy trafiliście tamże w okresie intensywniejszego ruchu, pod wieżą znajduje się wiata, gdzie jest stół i też można spokojnie odpocząć.

Z Jeleniego Stoku raczej należy wracać tą samą drogą, którą się tam weszło. Próby wyboru innej drogi poprowadzi Was nieuchronnie w głąb lasu, gdzie nietrudno zabłądzić albo nawet spotkać jakiegoś większego zwierzaka.

Po zejściu z Mohnaczki, za bramą wejściową, można iść dalej na dół w kierunku Cisnej albo wrócić stokówką po tej samej drodze.

Zachęcam do skierowania się w kierunku Cisnej. Po drodze mijamy miejsce na ognisko, dobrze zadaszone wiatą oraz punkt informacyjny, gdzie są poroztawiane duże tablice z opisami lokalnej fauny i flory. Niedługo dalej dochodzimy do pierwszych zabudowań Cisnej, aby w końcu wyjść na obwodnicę bieszczadzką w miejscu, które nazwane jest Zamościem. Stoi tam karczma „Na zamościu”.

Jeżeli chcecie dojść do centrum w Cisnej, trzeba przejść na drugą stronę jezdni i chodnikiem dojść do centrum. W przypadku, kiedy nie chcecie wracać tą samą drogą do Krzywego Zakątka, bo przykładowo jesteście zmęczeni, można skorzystać z oferty miejscowych busów, które zawiozą Was prosto do domu. 🙂

Artykuł Idziemy na Jeleni Skok pochodzi z serwisu Krzywy Zakątek.